Η Ελένη του Μικρού Βορρά στο Theatre Nous είναι μια διασκευή ανατροπή. Μια παράσταση που κοιτάζει τον Ευριπίδη στα μάτια και του λέει: «αν ζούσες σήμερα, κάπως έτσι θα μιλούσες στους νέους». Και το τολμά, με κόμικ αισθητική, με μάσκες, με νεύρο, με χιούμορ, αλλά και με μια βαθιά αντιπολεμική στάση που δεν κάνει διδαχή.
Ο μύθος αποδομείται, ξεφτίζεται και ξαναστήνεται από την αρχή σαν ψηφιακό “copy-paste” που ξαφνικά κάνει error. Η ιδέα ότι ένας θεός φτιάχνει ένα πλαστό αντίγραφο της Ελένης, ένα είδωλο που κουβαλά όλες τις κατηγορίες του κόσμου, γίνεται εδώ ένα ευφυές θεατρικό εργαλείο για να μιλήσει η παράσταση για την ταυτότητα, την παραπλάνηση και την ανάγκη να αποδείξεις όχι απλώς την αθωότητά σου, αλλά την ίδια σου την ύπαρξη.
Η Ελένη στο σήμερα μοιάζει απίστευτα οικεία: μια γυναίκα που πρέπει να πείσει ότι είναι η ίδια, μέσα σε έναν κόσμο που προτιμά τα είδωλα από την αλήθεια. Μια γυναίκα που κατηγορείται για μια ιστορία που ποτέ δεν έζησε. Μια φωνή που παλεύει να ακουστεί πίσω από τον θόρυβο των άλλων. Αν αυτό δεν είναι επίκαιρο, τότε τι είναι;
Η αισθητική του Μικρού Βορρά λειτουργεί τόσο φυσικά στο έργο, που νιώθεις πως ο Ευριπίδης είχε αφήσει κρυμμένα στο κείμενο κουμπιά για να ενεργοποιηθούν στον 21ο αιώνα. Η γλώσσα, η χρήση της μάσκας, η σύγχρονη κινησιολογία και το παιχνίδι με τη μουσικότητα δίνουν στο κοινό μια θεατρική γέφυρα: από το αρχαίο δράμα στη νεανική εμπειρία. Και η γέφυρα αυτή σαγηνεύει.
Το χιούμορ δεν ακυρώνει τη σοβαρότητα, την κάνει αιχμηρότερη. Είναι η ειρωνεία του Ευριπίδη που συναντά τη γενιά του τώρα. Και η παράσταση, με την καθαρή της ματιά, κάνει κάτι πολύ σημαντικό: αφήνει τον νέο θεατή να συνδεθεί με την τραγωδία χωρίς να χρειαστεί λεξικό, μόνο μάτια και περιέργεια.
Το αποτέλεσμα είναι μια αιρετική και ταυτόχρονα πιστή ανάγνωση. Πιστή όχι στη μορφή, αλλά στην ουσία: ότι ο μύθος υπάρχει για να αμφισβητηθεί, όχι να λατρευτεί. Και ότι η αλήθεια, η προσωπική αλήθεια, είναι πάντα ένα έργο που πρέπει να το παίζεις ξανά και ξανά, μέχρι κάποιος να ακούσει.
