Ο συγγραφέας Θοδωρής Παπαϊωάννου, μετέγραψε σε θεατρικό λόγο για τον Μικρό Βορρά, τέσσερις μύθους:

Η Αλεπού και ο Λέλεκας

Καθένας με τη γνώμη του

Ο Τζίτζικας και τα Μυρμήγκια

Το Λιοντάρι και η Ποντικίνα

Έννοιες όπως η φιλία, η βία, ο ρατσισμός, η αυτοπεποίθηση, το θάρρος της γνώμης και η αξία της εργατικότητας και της προνόησης αναδύονται μέσα από τις ιστορίες κι εξετάζονται μέσα από τους ρόλους που είναι έντονοι, ακραίοι και πολλές φορές σκληροί και που μέσα από τις καταστάσεις και τα βιώματα τους αναπλάθονται, διαμορφώνονται, αλλάζουν και φέρνουν την ανατροπή στις σχέσεις τους με τον εαυτό τους και τους γύρω τους.

Στην παράσταση “Τρεις… κι ο Αίσωπος!”, τρεις ηθοποιοί επί σκηνής μεταμορφώνονται κάθε φορά σε διαφορετικούς χαρακτήρες για να εμψυχώσουν και να αφηγηθούν τους τέσσερις μύθους.

Κάθε μύθος αναπαρίσταται με ένα διαφορετικό είδος θεάτρου (θέατρο φόρμας, μουσικό θέατρο, κουκλοθέατρο, θέατρο με μάσκα), προκειμένου να εισάγει τα παιδιά στον πλούτο και την ποικιλία των μέσων με τα οποία μπορεί να λεχθεί μια ιστορία.

Επιπλέον, προσανατολιζόμαστε, όπως πάντα, στο εκπαιδευτικό θέατρο. Στόχος μας είναι τα παιδιά όχι μόνο να διασκεδάσουν αλλά ταυτόχρονα να καλλιεργήσουν τις αισθήσεις τους και να μάθουν. Ακολουθώντας λοιπόν αυτό το σκεπτικό, ένα σημαντικό μέρος της παράστασης βασίζεται στην διάδραση με το κοινό. Μέσα από τεχνικές του εκπαιδευτικού δράματος (δάσκαλος σε ρόλο, παρακολούθηση σκέψης, συμβούλιο για τη λήψη μιας απόφασης), οι ηθοποιοί γίνονται σε σημεία εμψυχωτές για να συζητήσουν με τα παιδιά, δίνοντάς τους ενεργό ρόλο στην παράσταση.

Στόχος όλων των συντελεστών είναι, τα παιδιά μέσα από την παράσταση, να ανοίξουν ένα νέο παράθυρο στην καθημερινότητα τους. Να φυτρώσει ένα καινούργιο σποράκι στη συνείδησή τους, υπενθυμίζοντας τους πως η πραγματικότητα δεν έχει μόνο μία ποιότητα και υφή, αλλά ότι η μορφή της δημιουργείται και ορίζεται μέσα από τις δράσεις και τις επιλογές τους.

Και όπως λέει και ο συγγραφέας μας, που ονειρεύεται τον εαυτό του ανάμεσα στο ακροατήριο του Αισώπου, ακούγοντας τον όλος αυτιά, πιστεύουμε πως αν από κάποια γωνιά παρακολουθούσε την παράσταση και ο Αίσωπος, θα χαμογελούσε…