Μέσα από τη γλώσσα του συμμετοχικού θεάτρου, ο θεατής γίνεται ταυτόχρονα και πρωταγωνιστής, που δρα, αλληλεπιδρά και μπορεί να ανατρέψει την αρνητική συνθήκη που του παρουσιάζεται, με στόχο να αναζητηθεί συλλογικά η “λύση” και να προχωρήσει στη συλλογική δράση.

Τα τελευταία χρόνια, οι λέξεις “γυναικοκτονία”, “σεξουαλική κακοποίηση”, “revenge porn” βρίσκονται πλέον καθημερινά στις συζητήσεις όλων μας και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων που βιώνουν την αυξανόμενη βία. Οφείλουμε, λοιπόν, να δώσουμε διέξοδο στη νέα γενιά και να αναπτύξουμε τρόπους αντιμετώπισης και διαχείρισης της κλιμακούμενης έμφυλης βίας και των βαθιά εμπεδωμένων πατριαρχικών συμπεριφορών στην ελληνική κοινωνία.

Η ιστορία της Χαράς είναι ιστορία όλων μας.

Μία μαθήτρια βιώνει την πιο βάναυση μορφή της έμφυλης βίας από εκείνον που ερωτεύτηκε. Φοβάται να μιλήσει για όσα της έχουν συμβεί. Επιπλέον, η βίαιη στιγμή καταγράφεται από ένα κινητό τηλέφωνο και δημοσιοποιείται. Η Χαρά νιώθει τεράστια συναισθηματική πίεση, πόνο αλλά και ενοχές. Και, όπως συμβαίνει συχνά και στη ζωή, δεν υπάρχει κανένα ουσιαστικό πλαίσιο υποστήριξης. Τότε βιώνει το μεγάλο αδιέξοδο. Μόνη λύση η φυγή. Εδώ ακριβώς ξεκινάει το Θέατρο – Forum.

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε την Χαρά; Πώς μπορούμε εμείς, ο καθένας και η κάθε μια από εμάς να αποτρέψουμε το κακό τέλος; Ποιος είναι ο ρόλος μας στην ιστορία της κάθε Χαράς;

Μπορούμε να αλλάξουμε τα γεγονότα; Και αν ναι, πώς;

*Με την υποστήριξη του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.